Αυτή η ιστορία είναι για την επισοδειακή, θα έλεγα, βάπτιση του μικρού Στέλιου.
Ο Στελάκος είναι το δεύτερο μωρό μου,αδικημένο παιδί της κρίσης, γεννήθηκε το 2012 και ενώ δεν του έχει λείψει τίποτα(δόξα το Θεό), πάντα ένοιωθα λίγο άσχημα μέσα μου που δεν του αγοράσαμε δικά του παιχνίδια(αφού είχαμε της αδερφούλας του), ή που δεν γέμισε το μαιευτήριο δώρα και μπαλόνια, όπως όταν γέννησα την Κωνσταντίνα το 2010(που θυμόμασταν ακόμα πως είναι να ζεις σαν άνθρωπος και όχι σαν κουμπαράς).
Το 2012 λοιπόν ήταν μια τραγικά δύσκολη χρονιά για μας, και ιδιέταιρα για μένα, αφού έχασα εντελώς ξαφνικά τον πατέρα μου και επιπλέον έμεινα με ένα σωρό χρέη.Ο μικρούλης δεν ήταν τόσο μικρούλης πια και έπρεπε να μπει στο πρόγραμμα η βάπτιση του, η οποία όμως φάνταζε όνειρο θερινής νυκτός,αφ' ενός γιατί ήμασταν άφραγκοι και χρεωμένοι και αφ' ετέρου γιατί το σόι του μπαμπά του ήταν πολύ μεγάλο και σύμφωνα με το εθιμοτυπικό έπρεπε να παρευρεθούν όλοι για να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις.
Σκέφτηκα λοιπόν πως ο μόνος τρόπος ήταν να αναλάβω τα πάντα εγω. Ξεκίνησα λοιπόν ορίζοντας ημερομηνία στην εκκλησία ετσι ώστε να υπάρχει ένα dead line και να μην μπορούμε να αναβάλουμε ξανά τη βάφτιση. Είχα λοιπόν 8 μήνες για να προετοιμαστώ.
Ευτυχώς πιάνουν λίγο τα χέρια μου, ιδιέταιρα με τη ζωγραφική, έτσι αφού αποφάσισα το θέμα(πειρατικό) αρχισα να ζωγραφίζω ένα καμβά με το όνομα του μικρού μου πειρατή.
Περιττό να πω πως όλοι με είπαν τρελλή που έκανα προετοιμασίες τόσο νωρίς."Από τώρα?", "σιγά μέχρι τότε θα δούμε" ήταν μερικές από τις ατάκες που άκουγα, αλλά ακόμα κι αν δεν πίστευε κανένας ότι θα τα καταφέρω εγώ είχα ήδη στο μυαλό μου το αποτέλεσμα και ήξερα πως με πολύ δουλειά θα τα καταφέρω. Εξάλλου το να κάνω κάτι για το μωρό μου ήταν το μόνο πράγμα που με έκανε να ξεχάσω τα προβλήματα εκείνο τον καιρό.
Συμφωνήσαμε με τη νονά του, που περίμενε το δικό της μωρό, να βρούμε τα ρουχαλάκια του στο internet κι έτσι πλήρωσε το μισό της αξίας τους, επίσης αγόρασε μια απλή λαμπάδα την οποία θα στόλιζα εγώ ασορτί με το κουτί, το οποίο επίσης θα έφτιαχνα εγώ, με τη βοήθεια ενός φίλου ξυλουργού.
Το μεγάλο πρόβλημα σε αυτό το σημείο ήταν οι μπομπονιέρες. Μετά από πολλές, πάρα πολλές ώρες έρευνας στο διαδύκτιο τελικά στάθηκα τυχερή και βρήκα νερόμπαλες με πειρατές έτοιμες δεμένες με 5 κουφέτα σε ένα ΄κατάστημα στη Βέροια, στο 1/4 της τιμής που είχαν όλοι οι άλλοι.
Με ένα μικρό(σχετικά) έξοδο αγοράσαμε τούλια για το στολισμό για το σπίτι των παππούδων που θα γινόταν το τραπέζι.Ασορτί φυσικά στολίστικαν λαμπάδα και μπομπονιέρες.
Το καραβάκι στη μπομπονιέρα το σχεδιάσαμε πάνω σε πεπιεσμένο χαρτί(αυτό που μοιάζει με λεπτό ξύλο) το κόψαμε και το ζωγράφισα με ακρυλικά χρώματα. Το ίδιο και για το κουτι, το οποίο είναι σαν τρισδιάστατο.
Ένας φίλος του κουνιάδου μου που έχει μεζεδοπωλείο μας δάνεισε τις καρέκλες και τα τραπέζια για 80 άτομα. Τα διακόσμησα με λευκες πέτρες και κεράκια.
Κι έτσι φτάσαμε μια αναπνοή από τη βάφτιση, και τότε ο πιτσιρίκος αρρώστησε, μια ιωσούλα αλλα όταν άρχισε να έχει δύσπνοια και τον πήγαμε στο Παίδων δυο μέρες πριν από τη βάπτιση τον κράτησαν μέσα για παρακολούθηση. Όλα έμειναν πίσω και φυσικά το σημαντικότερο ήταν η ανησυχία μας μέχρι να μας πουν ότι όλα είναι καλά.
Ευτυχώς δυο μέρες αγρυπνίας μετά μας άφησαν να γυρίσουμε σπίτι και ο μικρός ήταν καλύτερα.
Την τρίτη νύχτα αγρυπνίας την πέρασα τελειώνοντας τον μπουφε(το πρόγραμμα του για 100 άτομα το είχα αποφασίσει 3 μήνες πριν) και την τουρτα(φτιαγμένη από ζαχαρόπαστα). Το μόνο που δεν φτιάξαμε ήταν το κρέας, ρολλά που έψησε ο φούρνος της γειτονιάς.(ε,είπαμε δεν είμαστε και ζούπερμαν!)
Το καράβι από καρπούζι ήταν μια έμπνευση της τελευταίας στιγμής, που αν και μου κόστισε το χρόνο για ένα καλό μακιγιαζ(απαραίτητο για την κατάσταση που βρισκόμουν), έκλεψε όλες τιςεντυπώσεις στο μπουφέ.
Η τούρτα, πειρατική εννοείται.
Όλοι έμειναν ευχαριστημένοι, πολλοι από τους καλεσμένους είπαν πως το φαγητό ήταν καλύτερο από το catering στη βάφτιση της Κωνσταντίνας(που κόστισε μια μικρή περιουσία), δηλαδή όλα καλα!
Το πιο σημαντικό όμως είναι πως ενέκρινε ο πιο άμεσος ενδιαφερόμενος και ο σημαντικότερος για μένα!!!!!!!
Ο Στέλιος μου!!!
Σε αυτό το σημείο πρέπει να πω πως ξεπέρασα τον εαυτό μου, αλλά δεν θα τα καταφερνα χωρίς τη βοήθεια των φίλων και των γειτόνων που πραγματικά έβαλαν ο καθένας από ένα λιθαράκι για να πάνε όλα καλά.
Σας ευχαριστώ όλους!
